နတ္ႏွင့္ငရဲ ဘယ္မွာလဲ

ျမန္မာျပည္တြင္ ေပၚခဲ့ဘူးသမွ် မိစၧာ၀ါဒမ်ားတြင္ မ်ားစြာေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားသည္ နတ္ျပည္, ျဗဟၼာျပည္, ငရဲျပည္မ်ားကို ပစ္ပယ္ၾက၏။ ထိုဘံုထိုဘ၀မ်ားသည္ ကုသိုလ္,အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳး၀ိပါက္မ်ားျဖစ္၍ ထိုဘံု ထိုဘ၀မ်ားကို ပယ္ျခင္းသည္ ကံ၏အက်ိဳးကို ပစ္ပယ္သည္ႏွင့္ တူ၏။ ကံ၏ အက်ိဳးကို ပစ္ပယ္လွ်င္ `၀ိပါကံ ပဋိဗာေဟေႏၲနာပိ ကမၼံ ပဋိဗာဟိတံ ေဟာတိ။´ (ဒီ၊႒၊၁၊၁၅၀) -ဟူသည့္အတိုင္း ကံကိုလည္း ပစ္ပယ္ရာေရာက္၏။ ကံႏွင့္ ကံ၏အက်ိဳးကိုမွ် လက္မခံလွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု ဆိုႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ။
ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ေရးသားေဟာေျပာခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပလုိပါသည္။
`လက္ေတြ႔ျဖစ္ေသာ လူႏွင့္တိရစၧာန္ကို ပဓာနအေျခခံအျဖစ္ျဖင့္ မူတည္၍ ထားခဲ့ၾကကုန္၏။ တိရစၧာန္ကို အေျချပဳ၍ ၿပိတၱာ အသုရကာယ္ႏွင့္ ငရဲသတၱ၀ါဟူ၍ ထပ္မံခြဲျခားၾကျပန္ေလသည္။ ဤသံုးမ်ိဳးကား မ်က္ေတြ႔လက္ေတြ႔ မဟုတ္ဘဲ (၀ါ) စိတ္ကူးယဥ္တို႔သာ ျဖစ္ကုန္၏။´ (လူေသလူျဖစ္-၁၁)
`ေကာင္းကင္သို႔ ၾကည့္တဲ့ မွန္ေျပာင္းႀကီးမ်ားကို တီထြင္အသံုးျပဳလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေရွးလူတို႔ အမွန္ယံုၾကည္ခဲ့ၾကေသာ နတ္ျပည္ျဗဟၼာျပည္ဆိုတဲ့ ေကာင္းကင္ ဘံုနန္းေတြဟာ ေနေရာင္ေတြေၾကာင့္ ဆီးႏွင္းေပါက္ကဲ့သို႔ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဆက္ကာဆက္ကာ ကြယ္ေျပာက္၍ သြားၾကရွာေလၿပီ။´ (လူေသလူျဖစ္-၉၉-၁၀၀)
`နတ္ျဗဟၼာသိၾကားတို႔ဟာ မုခ်အားျဖင့္ စိတ္ကူးနယ္ပယ္အတြင္း၌သာ အသက္၀င္ ႏိုင္ေသာ သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ၾကေလကုန္သတည္း´ (လူေသလူျဖစ္-၁၅၅)
`ဤဘ၀ ထိုဘ၀ ေနာင္ဘ၀အဆက္ဆက္ႏွင့္တကြေသာ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ ငရဲျပည္ အသုရကာယ္ျပည္တို႔သည္ ဥပါဒါန္အေတြးနယ္ထဲ စိတ္ကူးယဥ္နယ္ထဲမွာသာ ရွိေခ်သည္။´ (၃၁-ဘံု၀ါဒ ဗုဒၶလက္မခံ- ၂၁၀)
`တန္ခိုးျပာဋိဟာတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ နတ္ဆိုးနတ္၀ါးႏွင့္ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ နတ္ျပည္ျဗဟၼာ့ျပည္ႏွင့္ ယမမင္း၏ အင္ပါယာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမ်ားကို လည္းေကာင္း ယံုၾကည္မႈသည္ လူသား၏ ဦးေဏွာက္ကုိ ေဖာက္ျပန္ေခ်ာက္ခ်ားေစ၍ ဤကပၸါေလာကႀကီးကို အ႐ူးေထာင္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ေစခဲ့သည္။´ (အစြဲျပဳတ္ တဲကုတ္ေရႊနန္းေတာ္- ၅၄)
`နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ေရးအတြက္ ဒါနမ်ားကို မလုပ္ပါက ငရဲမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ရၿပီး နစ္နာမႈရွိတတ္သလို၊ နတ္ျပည္ျဗဟၼာ့ျပည္ဟူ၍ တသီးတျခား မရွိပါဘဲႏွင့္ မရွိသည့္အလုပ္ကို ေငြကုန္ေၾကးက် အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ေနပါကလည္း သစ္ေျခာက္ပင္ကို ေရေလာင္းသည့္ပမာ အသက္ထက္ဆံုး ဒုကၡႏွင့္သာ ႀကံဳေတြ႔သြားႏိုင္သည္။´ (နတ္ႏွင့္ငရဲ ဘယ္မွာလဲ- ၁၀)
အထက္ပါ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားသည္ ၁၃၄၃ (၁၉၈၁) -ခုႏွစ္က အဓမၼ၀ါဒ၊ မိစၧာ၀ါဒမ်ားအျဖစ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ လူေသလူျဖစ္၀ါဒ၊ သမၼာဒိ႒ိသုေတသန၀ါဒ၊ ေရႊအဘိဓမၼာ၀ါဒ- အမည္ခံၾကေသာ ရွင္ဥကၠ႒ႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ား ေရးသားထုတ္ေ၀ ခဲ့ဘူးေသာ စာအုပ္မ်ားမွ ျဖစ္၏။
ဦးေအးေမာင္၏ `ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ´-ဟူေသာ စာအုပ္သည္ ၁၉၆၃-ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္၊ ၁၉၆၄-ႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့၏။ သူ၏ အယူအဆမ်ားသည္ ရွင္ဥကၠ႒၏ ၀ါဒမ်ားႏွင့္ ထပ္တူနီးပါးတူညီသည့္တိုင္ ဂိုဏ္း၀င္အသင္း၀င္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ေပေလာ မသိ၊ သူ၏ စာအုပ္ကို ေစာဒကပုဂၢိဳလ္မ်ား မတင္သြင္းခဲ့ၾကေပ။
သို႔ရာတြင္ တိရစၧာန္ႏွင့္ လူမွတစ္ပါး ႂကြင္းေသာ သတၱ၀ါ၊ ႂကြင္းေသာဘံုတစ္တို႔ကို လက္မခံလိုျခင္း၌ကား တူညီ၏။
`ဤသခၤဒမသုတ္ႏွင့္ အထက္ကေဖာ္ျပခဲ့ေသာ သီ၀ကသုတ္တို႔ကို ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ပါက ယခုကာလ အမ်ားေသာဗုဒၶ၀ါဒီတို႔ လက္ခံယံုၾကည္ေသာ အပါယ္ငရဲ ကမၼ၀ိပါက၀ဋ္ စသည့္အယူမ်ားသည္ ဗုဒၶ၏ ေရွးဦးမူလ ၀ါဒအစစ္ျဖစ္ပါ၏ေလာ-ဟု သံသယျဖစ္ဖြယ္ရွိ၏။ ထိုအယူမ်ားႏွင့္ စပ္ေသာ သုတၱန္ေဒသနာမ်ားကို ပိဋကတ္စာေပ၌ ေတြ႔ရသည္မွန္၏။ သို႔ရာတြင္ ယင္းတို႔သည္ သဘာ၀ယုတၱိရွိလွေသာ အထက္ပါ သုတၱန္ႏွစ္ခုႏွင့္ ဆန္႔က်င္၍ ဗုဒၶလံုး၀ပယ္ခဲ့ေသာ ဒိ႒ဳပါဒါန္ႏွင့္ စြန္းၿငိေနေၾကာင္း သတိျပဳရာ၏။
မေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳး၀ိပါက္ကို ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရပံုကို ျပေသာ သာဓကမ်ားကို ပိဋကတ္စာေပ၌ မေတြ႔ရဘဲ အ႒ကထာမ်ား၌သာ ေတြ႔ရျခင္းကိုလည္း သတိျပဳသင့္ေပ၏။ သုတၱန္ေဒသနာမ်ား၌မူ ဗုဒၶသည္ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေဟာရန္ အခါအခြင့္ႀကံဳေသာအခါ၌ပင္ မေဟာခဲ့ေခ်။ (ပ) အ႒ကထာမ်ား၌မူ ပစၥဳပၸန္ေ၀ဒနာ ခံစားရမႈ အေသးအဖြဲမ်ားကိုပင္ အတိတ္၀တၳဳမ်ားျဖင့္ အက်ယ္ခ်ဲ႕၍ ျပဆိုထား၏။ ထိုသုိ႔ျပဆိုရာ၌လည္း ရဟန္းတပါးအား ႀကံတစ္ေခ်ာင္းလွဴ၍ နတ္သၼီးျဖစ္ရပံု၊ အျခားရဟန္းတစ္ပါးအား ဆြမ္းပစၥည္းကို ၀န္တိုပိတ္ပင္မိသျဖင့္ ရဟန္းတစ္ပါးမွာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ငရဲခံ၊ တိရစၧာန္ ၿပိတၱာျဖစ္၍ ေနာက္ဆံုးဘ၀၌ပင္ ဆြမ္း၀ေအာင္ မစားရပဲ နိဗၺာန္ျပဳရပံု စသည္မ်ားမွာ အေၾကာင္းႏွင့္အက်ိဳး ညီညြတ္မွ်တျခင္းမရွိဘဲ သဘာ၀ယုတၱိ ကင္းမဲ့လွေခ်သည္။´ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-ဒု၊ ၉=၁၀)
ဗုဒၶ၏ ကိုယ့္၀န္ကိုယ္ထမ္း၀ါဒကို လက္ခံယံုၾကည္ေသာသူသည္ နတ္ျဗဟၼာတို႔ကို ယံုၾကည္ကိုးစားရန္ မလိုသကဲ့သို႔ ဗုဒၶ၏ ကမၼသတၱိ၀ါဒကို သိရွိနားလည္ေသာသူသည္ ငရဲကို ေၾကာက္ရန္မလိုေခ်။ ငရဲသည္ ေရွးလူတို႔၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း အိႏၵိယဗုဒၶ၀ါဒီတို႔၏ ငရဲႏွင့္ တိဗက္ဗုဒၶ၀ါဒီတို႔၏ ငရဲကို ႏိႈင္းရွည့္ျခင္းျဖင့္ သိအပ္၏။ ပူျပင္းေသာ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခံရေသာ အိႏၵိယဗုဒၶ၀ါဒီတို႔၏ ငရဲသည္ အလြန္ပူ၍ အေအးဒဏ္ကို ခံရေသာ တိဗက္ဗုဒၶ၀ါဒီတို႔၏ ငရဲကား အလြန္ေအးသည္ ဆို၏။ စင္စစ္ ထင္ရွားေသာ ေရွးတိဗက္ဗုဒၶက်မ္းတစ္ေစာင္၌မူ ငရဲမင္းႏွင့္တကြ ငရဲသားမ်ားသည္ ဧကန္ထင္ရွားမရွိဘဲ လူတို႔၏ ကမၼသတၱိေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္အာ႐ံုမ်ားသာလွ်င္ ျဖစ္သည္ဟု ျပဆိုထား၏။ (Edward Conze, “Buddhist Scriptures”) (ဒု၊ ၂၄၄)
အထက္ပါ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားသည္ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္ စာအုပ္မ်ားမွ ျဖစ္၏။ ယခုတတိယအႀကိမ္၌ကား စာေပစိစစ္ေရးေကာင္းမႈေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ စာသားမ်ား ပါမလာေတာ့ေပ။
၁၃၄၄- (၁၉၈၃) ခုႏွစ္က မိစၧာ၀ါဒ၊ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ ဦးမာလာ၀ရ (ေရတာရွည္)၏ အယူအဆတြင္ကား ငရဲျပည္သည္ ဂဂၤါျမစ္ကမ္းတြင္ ရွိသည္ဆို၏။ ေဒ၀သည္ ေတာင္ေပၚသားမ်ားျဖစ္၍ ေဒ၀ငါးရြာႏွင့္ မာရေဒ၀ရြာ တစ္ရြာရွိသည္ ဆို၏။
ယင္းေဒ၀ငါးရြာမွာ-
(၁) စတုမဟာရာဇိကေဒ၀ရြာ (၂) တာ၀တႎသာေဒ၀ရြာ (၃) ယာမာေဒ၀ရြာ
(၄) တုသိတာေဒ၀ရြာ (၅) နိမၼာနရတိေဒ၀ရြာ- တို႔ျဖစ္၏္။ မာရေဒ၀တစ္ရြာသာ ရွိပါသည္။ သမိုင္းတြင္ ၎ကို ပရနိမၼိတ၀သ၀တီ-ဟု ေခၚဆိုသည္။ (၎၀ိနိစၧယ-၃၉)
ဤသို႔ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ကို ဟိမ၀ႏၲာေဒသရွိ ရြာေျခာက္ရြာအျဖစ္ ဦးမာလာ၀ရ ႀကံဆခဲ့ေသာ္လည္း ရွင္ဥကၠ႒၀ါဒအလိုကား ေဒသသီးျခားမရွိ။
`နတ္=နတ္ဆိုသည့္ပါဠိစကားမွာ ျမန္မာလို စည္းစိမ္ခံစားျခင္းကို ေခၚ၍ ဤခႏၶာအတြင္းမွာရွိေသာ စကၡဳ,ေသာတ, ဃာန, ဇိ၀ွါ, ကာယ, မန၊ ဤ(၆)ခုတို႔ျဖင့္ ခံစားမႈျပဳျခင္းကိုပင္ စည္းစိမ္ခံစားမႈ နတ္ေျခာက္ဘံုဟု ေခၚဆိုရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဗုဒၶေဟာေသာ ပါဠိမ်ားကို ခႏၶာနည္း၊ လက္ေတြ႕နည္းတို႔ျဖင့္ ေပါင္းစပ္ရွာေဖြပါက မိမိတို႔ ခႏၶာအတြင္းရွိေသာ ဤေျခာက္ခုကိုပင္ နတ္ဘံုေျခာက္ဘံု ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ရပါသည္။´ (နတ္ႏွင့္ငရဲ ဘယ္မွာလဲ၊ စာ-၂၃)
၎တို႔အလို စည္းစိမ္ခံစားမႈကို နတ္ေခၚသကဲ့သို႔ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ျခင္းကိုပင္ ငရဲဟု ဆိုလို၏။ သူတို႔၏ ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပံုကို ၾကည့္ပါ။--
(၁) သိန္းဇီ၀= ဇီ၀၏ အဓိပၸါယ္မွာ အသက္ကို ေခၚပါသည္။ သိန္း၏အဓိပၸါယ္မွာ ေသလုနီးပါးဟု ေခၚပါသည္။ ႏွစ္ခုေပါင္းလိုက္လွ်င္ သိန္းဇီ၀- ေသလုနီးပါးအထိ ပူေလာင္ကၽြမ္းမႈႀကီး ျဖစ္ရျခင္းဟု ျပဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
(၂) ကာလသုတ္= ႀကိဳးႏွင့္တုပ္ေႏွာင္ထားဘိသကဲ့သို႔ ႐ုန္းထြက္၍ မရသလို ပူေလာင္မႈဒဏ္ကို ခံေနရျခင္း။
(၃) သဃၤာတ= သံမီးေတာင္ႀကီး၏ အပူရွိန္ျဖင့္ ဖိကပ္၍ ထားဘိသကဲ့သို႔ ပူေလာင္ခံေနရျခင္း။
(၄) ေရာ႐ု၀= အသံေအာ္ဟစ္လ်က္ မခံမရပ္ႏိုင္ဘဲ ပူေလာင္မႈဒဏ္ ခံေနရျခင္း။
(၅) မဟာေရာ႐ု၀= ထ၍မႏိုင္ ထိုင္၍မရ ဘယ္လိုေနရမွန္းမသိ ျဖစ္ရသည္အထိ ပူေလာင္ကၽြမ္းမႈဒဏ္ကို ခံေနရျခင္း။
(၆) တာပန= အသံမထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ရင္လံုးေဆာင့္လ်က္ ပူေဆြးေလာင္ကၽြမ္း ဒဏ္ ခံေနရျခင္း။
(၇) မဟာတာပန= အလြန္ျပင္းထန္စြာ အသံမထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သတိပင္မရ ေမ့ေျမာၾကရသည္အထိ ပူေလာင္မႈဒဏ္ကို ခံေနရျခင္း။
(၈) အ၀ီစိ = တစ္ခ်က္ကေလးမွ် ေမ့ေပ်ာက္၍ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးကြက္စပ္ၾကား မရွိပဲ ပူေလာင္ေနျခင္းတည္းဟူေသာ ပူေလာင္ကၽြမ္းမႈအမ်ိဳးမ်ိဳး (၈)မ်ိဳး (၈)ထပ္တို႔၏ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္မ်ားကို ခံေနရသူတို႔ကို ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္တြင္ က်ခံေနရသူမ်ားဟု က်မ္းဂန္၌ ျပဆိုမႈျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။ (နတ္ႏွင့္ငရဲ ဘယ္မွာလဲ - စာ=၂၄၊၂၅)
၁၃၄၅ (၁၉၈၃) - ခုႏွစ္တြင္ (သာေကတၿမိဳ႕နယ္၊ ဓမၼနီတိဗိမာန္ေက်ာင္းမွ ဦးပညာ၀ံသ၏) ဓမၼနီတိ၀ါဒကို အဓမၼ၀ါဒ၊ အ၀ိနယ၀ါဒအျဖစ္ ဆံုးျဖတ္ေၾကညာခဲ့၏။
ထိုဆရာေတာ္သည္လည္းု `၃၁-ဘံု၊ ကုသိုလ္အကုသိုလ္တို႔သည္ ပရမတ္အားျဖင့္ မရွိၾက၊ အရိပ္ပညတ္ေတြသာ ျဖစ္ၾကသည္။´ဟု ေဟာေျပာသတဲ့။
`ေက်ာက္ပံုေတာရ၀ါဒီ ၀ိဘဇၨ၀ါဒပညာသိ၀ိပႆနာအဖြဲ႔မွ ပုသိမ္ဆရာညြန္႔၏ ေဟာေျပာခ်က္ကား ဤသို႔တ့ဲ။
(က)`စိတ္တရား, ေစတသိက္တရား, ႐ုပ္တရားေတြဟာ စိတ္နဲ႔ေစတသိက္ကို ဘာေခၚသလဲ နာမ္ေခၚတယ္၊ စိတ္နဲ႔ေစတသိက္မဟုတ္လို႔ က်န္တဲ့သေဘာတရားေတြ ဘာေခၚလဲ (႐ုပ္ပါ) ဒါျဖင့္ ႐ုပ္မဟုတ္တဲ့ နာမ္ေတြကို ဘံုတပ္လိုက္ေတာ့ အ႐ူပဘံုေခၚရင္ မွားမလား မမွားပါဘူး၊ နာမ္မဟုတ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘံုတပ္ၾကည့္ရင္ ႐ူပဘံု၊ အဲဒီ နာမ္နဲ႔႐ုပ္ကို ႏွစ္သက္ေနတဲ့ လူေတြက်မွ ကာမဘံုလို႔တပ္၊ ဘံုေတြဘယ္ႏွစ္ဘံုလဲ အဲဒီဘံုသံုးဘံုမွ ဘုရားေဟာတာ၊ ၃၁-ဘံုက ဘုရားမေဟာခင္ထဲက အမ်ားေျပာတာ၊ အမ်ားေျပာတာက ၃၁-ဘံု၊ ဘုရားေဟာတာက သံုးဘံု၊ နာမ္ကို ႐ုပ္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အ႐ူပ၊ ႐ုပ္ကုိ နာမ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ႐ူပ၊ အဲဒီနာမ္႐ုပ္ေတြ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ႏွစ္သက္ေနၾကတဲ့ လူဟူသမွ် ကာမ၊ အဲဒီဘံုသံုးပါးပါပဲ၊ ႐ွင္းတယ္မဟုတ္လား။ ၃၁-ဘံုက ဘုရားမပြင့္ခင္ကတည္းက အမ်ားသိတဲ့တရား၊ မမွန္ဘူးလား၊ ဘံုသံုးပါးက အမ်ားသိတဲ့တရားမဟုတ္ဘူး၊ ဘုရားပြင့္လာမွ ဘုရားေဟာတဲ့ တရားျဖစ္ေနေတာ့ သူကေနာက္က်။
(ခ) ဘုရားေဟာတဲ့ ဘံုဘ၀သည္ ကာမ,႐ူပ,အ႐ူပျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားမေဟာတဲ့ ဘံုဘ၀သည္ ၃၁-ဘံုျဖစ္ပါတယ္။ ၃၁-ဘံုဟာ ဘုရားေဟာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားေဟာတာ ဘံုသံုးပါးကို ေဟာတာပါ။
အထက္ပါအတိုင္း ကုသိုလ္အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳးတရားျဖစ္ေသာ ဘံုဘ၀တို႔ကို ပယ္သျဖင့္ ထိုဘံုဘ၀တို႔ကိုေရာက္ေၾကာင္း ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ ကံမ်ားလည္း မရိွ-ဟု ပယ္ရာေရာက္ရကား ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကို နိယတမိစၧာဒိ႒ိက (ေသၿပီးေနာက္ ငရဲသို႔ ဧကန္ေရာက္ရမည့္ မိစၧာအယူရွိသူမ်ား) ဟု ေခၚဆိုပါသည္။
``သတၱ၀ါတစ္ေယာက္၊ ယူမွားေမွာက္ကို၊ သိန္းေလာက္ဘုရား၊ လွန္ေသာအားျဖင့္၊ ေဟာၾကားေျခခၽြတ္၊ ေျဖမလြတ္ဘူး၊ အကၽြတ္မရ၊ နိယတျဖင့္၊ ၀ါဒအလို၊ ေျမႀကီးမ်ိဳလည္း၊ ယူကိုစြန္႔ဘဲ၊ အက်င့္လြဲ၍၊ ငရဲခံလိမ့္ မည္ေသာ့ေၾကာင့္။´ (မဃေဒ၀-၃၁၉)-ဟူသည့္အတိုင္း ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ အယူမစြန္႔ဘဲ ငရဲသို႔ သြားမည့္သူမ်ား ျဖစ္၏။ ထိုသူတို႔သြားေသာ ငရဲသို႔ အေဖာ္အျဖစ္ မလိုက္ပါမိၾကပါေစနဲ႔။
အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)